Kolekcjonerskie edycje obrazów uznanych twórców polskiego malarstwa współczesnego dostępne dla Państwa
w Galerii 111 w Szczecinie.

Inkografie wybitnych twórców: Tadeusza Dominika, Edwarda Dwurnika w limitowanych,
sygnowanych seriach.

Kolekcja inkografii:

Tadeusz Dominik

Morze

praca bez oprawy
rozmiar M (50 x 50 cm)
inkografia/papier, 2009 r.
sygnowana ołówkiem p.d.: "T. Dominik"

Cena: 1190 zł

Zapytaj o obraz

Tadeusz Dominik

Pejzaż

praca bez oprawy
rozmiar M (50 x 50 cm)
inkografia/papier, 2009 r.
sygnowana ołówkiem p.d.: "T. Dominik"

Cena: 1190 zł

Zapytaj o obraz

Tadeusz Dominik

Pejzaż

praca bez oprawy
rozmiar M (50 x 50 cm)
inkografia/papier, 2009 r.
sygnowana ołówkiem p.d.: "T. Dominik"

Cena: 1190 zł

Zapytaj o obraz

Edward Dwurnik

Sekstet nowoczesny

praca bez oprawy
rozmiar M (38 x 60 cm)
inkografia/papier
sygnowana ołówkiem p.d.: "Dwurnik"

Cena: 1090 zł

Zapytaj o obraz

Edward Dwurnik

Barok

praca bez oprawy
rozmiar S (30 x 29 cm)
inkografia/papier
sygnowana ołówkiem p.d.: "Dwurnik"

Cena: 540 zł

Zapytaj o obraz

Edward Dwurnik

Różowy sad

praca bez oprawy
rozmiar S (28 x 30 cm)
inkografia/papier
sygnowana ołówkiem p.d.: "Dwurnik"

Cena: 540 zł

Zapytaj o obraz

Artyści:

Tadeusz Dominik urodził się w 1928 r. w Szymanowie. W latach 1946-51 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom uzyskał w 1953 r. w pracowni prof. Jana Cybisa. Jeszcze jako student został asystentem w pracowni prof. Wacława Waśkowskiego na Wydziale Grafiki. Po latach pracy pedagogicznej w Akademii, w 1988 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP.

W pierwszych latach po ukończeniu Akademii Dominik zajmował się głównie grafiką, w 1956 r. na Biennale w Wenecji wystawił cykl drzeworytów „Macierzyństwo”. Pod koniec lat 50. w jego twórczości nastąpił powrót do malarstwa, które stało się podstawową formą wypowiedzi artysty. Po wczesnej fazie malarstwa figuratywnego Dominik zaczął stopniowo odchodzić od form przedstawiających na rzecz abstrakcji ("Czerwony ogród", "Kompozycje", 1957-59). W kolejnych cyklach, początkowe, dość nieregularne plamy przybierają zdecydowane kształty i kolory, np. w „Owocach II” (1972). W latach 70. paleta barwna, stosowana przez artystę, ulega rozjaśnieniu, kolory nabierają intensywności, zmienia się faktura. Wtedy też powstaje niepowtarzalny styl artysty. Dominik tworzy pejzaże budowane z charakterystycznych obłych form przypominających baloniki. Za pomocą tych okrągłych i owalnych form artysta przedstawia na płótnach swoją wizję świata przyrody.

Równolegle z malarstwem zajmuje się tkaniem gobelinów, ceramiką i grafiką komputerową.

Prace Tadeusza Dominika znajdują się w zbiorach wielu krajowych muzeów narodowych, a także w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Museo de Bellas Artes w Caracas, Museum Albertina w Wiedniu, Stedelijk Museum w Amsterdamie oraz w kolekcjach prywatnych na całym świecie.

Prezentowane były na wystawach tymczasowych, m.in. w Galerie Lambert (Paryż, 1959), Guggenheim International Award (Nowy Jork, 1958), 2. Biennale młodych, Musee d'Art Moderne de la ville de Paris (1961), Starej Kordegardzie (Warszawa, 1988), Expo'92 (Sewilla), w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej („Tadeusz Dominik i uczniowie”, 1992)

Artysta jest laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki (1955), Festival International d’Art. Contemporain (1964), nagrody im. Jana Cybisa (1973), Dorocznej Nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie plastyki, przyznawanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008), także byłym stypendystą rządu francuskiego (1958-1959) i Ford Foundation (1961-1962, USA).

Styl Tadeusza Dominika pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych zjawisk artystycznych w polskim malarstwie współczesnym.

Edward Dwurnik, urodzony w 1943 r. w Radzyminie, w latach 1963-1970 studiował malarstwo i grafikę w pracowni Krystyny Łady-Studnickiej na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a także przez trzy lata rzeźbę. Dyplom zdobył w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 r. Jeszcze w czasie studiów, w roku 1965, pod wpływem obejrzanej wystawy prac prymitywisty Nikifora, przyjął zbliżony doń styl obrazowania. Zaczęły powstawać rysunki, a w 1966 r. obrazy z cyklu „Podróże autostopem” – najstarszego i najliczniejszego w jego dorobku, kontynuowanego do dziś cyklu. Są to współczesne weduty, przedstawiane z lotu ptaka, w których ważna jest nie tyle topografia, ile swoista kumulacja charakterystycznych motywów, zarówno architektonicznych, jak i społeczno-obyczajowych, składających się na „portret miasta”.

W latach 1972-1978 powstał cykl „Sportowcy”, w którym artysta ukazał ludzi marginesu, cwaniaków, palaczy najtańszych wówczas papierosów, „Sportów”. Obraz typów ludzkich, charakterystycznych w polskiej codzienności tamtych lat, jest bezlitosny, choć niepozbawiony humoru.

Około roku 1980 nastąpiło połączenie cyklów „Sportowcy” i „Robotnicy”, realizowanego od ok. 1975 r. Szyderstwo i krytyka z prowadzących „sportowe” życie obywateli, będące reakcją na nachalne, instrumentalne gloryfikowanie klasy robotniczej przez ówczesną propagandę PRL-u, zostało zarzucone na rzecz poczucia solidarności z portretowanymi ludźmi.

W latach 80. malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne. Obrazy z cyklu „Warszawa” (1981), proroczo wyprzedziły wprowadzenie stanu wojennego w Polsce. W cyklu „Droga na Wschód” (1989-1991) artysta upamiętnił ofiary stalinowskiego terroru, w innym „Od Grudnia do Czerwca” (1990-1994) oddał pamięć ofiarom stanu wojennego. Cykl „Niech żyje wojna!” powstał pod wrażeniem wojen na Kaukazie i Bałkanach.

W dorobku Dwurnika są także obrazy niezaangażowane, np. cykl „Błękitne” (lata 90.) to pozbawione horyzontu, bliskie abstrakcji pejzaże morskie, a „Dwudziesty piąty” to barwne abstrakcje w technice action painting.

Artysta od lat 90. tworzy cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem”: „Błękitne miasta” (od 1993) i „Diagonale” (od 1996).

Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory prac przyniosły Dwurnikowi zasłużone uznanie za granicą, czego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts&Co International Private Banking w Zurychu (1992). W kraju w 1981 r. otrzymał nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida, w 1983 Nagrodę Kulturalną Solidarności, Nagrodę Fundacji Sztuki Współczesnej w 1992. Brał udział w Documenta 7 w Kassel w 1982 r., Nouvelle Biennale de Paris w 1985 r. i w XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987 r.

Równolegle z malarstwem artysta uprawia rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych). W 2007 r. przygotował rysunki i gwasze do filmu animowanego Andrzeja Barańskiego „Warzywniak, 360 stopni”.

Mieszka i pracuje w Warszawie.