Galeria Sztuki Współczesnej
Wystawy
| Tadeusz Dominik, Edward Dwurnik, Rafał Olbiński - Inkografie |
 |
|
Tadeusz Dominik
Edward Dwurnik Rafał Olbiński inkografie DESA Modern i Galeria 111 prezentują limitowane wersje dzieł znanych polskich malarzy Zobacz i Zamów     Kolekcjonerskie edycje obrazów uznanych twórców polskiego malarstwa współczesnego dostępne dla Państwa Zobacz szczegóły oferty [+]
We współpracy z Galerią "DESA Modern" w Warszawie mamy możliwość zaoferowania Państwu nabycia inkografii – kolekcjonerskich edycji obrazów uznanych twórców polskiego malarstwa współczesnego. Inkografie DESA Modern wykorzystują najnowszą z technik graficznych przeznaczoną do wysokojakościowego powielania prac artystów. Dzięki zastosowaniu najwyższej klasy bezrastrowych technik druku, atramentów pigmentowych oraz specjalnego papieru otrzymuje się niezwykłej jakości wydruki bardzo wiernie oddające cechy charakteryzujące oryginalne prace. Konserwatorskiej klasy materiały użyte do powstania inkografii pozwalają na eksponowanie ich w pomieszczeniach zamkniętych bez widocznej zmiany koloru ponad 100 lat. Powstają w limitowanych, sygnowanych seriach. Proces druku jest nadzorowany przez samych autorów reprodukowanych prac. Identycznie jak w przypadku innych technik graficznych prace są numerowane i sygnowane przez twórców. Dodatkowo, każdej inkografii przyporządkowany jest indywidualny hologram oznaczony unikalnym numerem serii, identyfikującym pracę oraz certyfikat zawierający szczegółowe informacje dotyczące oryginału pracy, jak i konkretnej inkografii. To wszystko sprawia, że proponowane inkografie stają się znakomitymi obiektami kolekcjonerskimi. Przy stosunkowo małej inwestycji mają Państwo możliwość gromadzenia i poznawania dzieł wybitnych polskich twórców współczesnych. Oprawione przez projektantów Galerii 111 inkografie mogą stanowić wysokiej klasy obiekt dekoracji każdego wnętrza. Za pośrednictwem naszej Galerii nabywca będzie mógł uzupełniać kolekcję, wymieniać się obiektami z innymi nabywcami lub wystawiać je w obrocie wtórnym i w ten sposób rozpocząć swoją przygodę na rynku sztuki. Rynkowa wartość inkografii jest pochodną cen prac danego malarza na aukcjach. W chwili obecnej DESA Modern przy projekcie inkografii podjęła współpracę z trzema artystami:
Kolekcja inkografii: Tadeusz DominikMorzepraca bez oprawy Cena: 1190 zł Zapytaj o obraz Tadeusz DominikPejzażpraca bez oprawy Cena: 1190 zł Zapytaj o obraz Tadeusz DominikPejzażpraca bez oprawy Cena: 1190 zł Zapytaj o obraz Rafał OlbińskiPłytka analogiapraca bez oprawy Cena: 1090 zł Zapytaj o obraz Rafał OlbińskiInicjacjapraca bez oprawy Cena: 1190 zł Zapytaj o obraz Rafał OlbińskiPercepcyjny osądpraca bez oprawy Cena: 1390 zł Zapytaj o obraz Rafał OlbińskiBezpieczny dystanspraca bez oprawy Cena: 1090 zł Zapytaj o obraz Edward DwurnikSekstet nowoczesnypraca bez oprawy Cena: 1090 zł Zapytaj o obraz Edward DwurnikBarokpraca bez oprawy Cena: 540 zł Zapytaj o obraz Edward DwurnikRóżowy sadpraca bez oprawy Cena: 540 zł Zapytaj o obrazArtyści:Tadeusz Dominik urodził się w 1928 r. w Szymanowie. W latach 1946-51 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom uzyskał w 1953 r. w pracowni prof. Jana Cybisa. Jeszcze jako student został asystentem w pracowni prof. Wacława Waśkowskiego na Wydziale Grafiki. Po latach pracy pedagogicznej w Akademii, w 1988 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. W pierwszych latach po ukończeniu Akademii Dominik zajmował się głównie grafiką, w 1956 r. na Biennale w Wenecji wystawił cykl drzeworytów „Macierzyństwo”. Pod koniec lat 50. w jego twórczości nastąpił powrót do malarstwa, które stało się podstawową formą wypowiedzi artysty. Po wczesnej fazie malarstwa figuratywnego Dominik zaczął stopniowo odchodzić od form przedstawiających na rzecz abstrakcji ("Czerwony ogród", "Kompozycje", 1957-59). W kolejnych cyklach, początkowe, dość nieregularne plamy przybierają zdecydowane kształty i kolory, np. w „Owocach II” (1972). W latach 70. paleta barwna, stosowana przez artystę, ulega rozjaśnieniu, kolory nabierają intensywności, zmienia się faktura. Wtedy też powstaje niepowtarzalny styl artysty. Dominik tworzy pejzaże budowane z charakterystycznych obłych form przypominających baloniki. Za pomocą tych okrągłych i owalnych form artysta przedstawia na płótnach swoją wizję świata przyrody. Równolegle z malarstwem zajmuje się tkaniem gobelinów, ceramiką i grafiką komputerową. Prace Tadeusza Dominika znajdują się w zbiorach wielu krajowych muzeów narodowych, a także w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Museo de Bellas Artes w Caracas, Museum Albertina w Wiedniu, Stedelijk Museum w Amsterdamie oraz w kolekcjach prywatnych na całym świecie. Prezentowane były na wystawach tymczasowych, m.in. w Galerie Lambert (Paryż, 1959), Guggenheim International Award (Nowy Jork, 1958), 2. Biennale młodych, Musee d'Art Moderne de la ville de Paris (1961), Starej Kordegardzie (Warszawa, 1988), Expo'92 (Sewilla), w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej („Tadeusz Dominik i uczniowie”, 1992) Artysta jest laureatem wielu prestiżowych nagród, m.in. Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki (1955), Festival International d’Art. Contemporain (1964), nagrody im. Jana Cybisa (1973), Dorocznej Nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie plastyki, przyznawanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008), także byłym stypendystą rządu francuskiego (1958-1959) i Ford Foundation (1961-1962, USA). Styl Tadeusza Dominika pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych zjawisk artystycznych w polskim malarstwie współczesnym. Rafał Olbiński urodził się w Kielcach. W wieku 22 lat ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej i podjąwszy współpracę z redakcją „Jazz Forum”, zajął się grafiką. Od 1985 r. prowadzi wykłady w prestiżowej School of Visual Arts w Nowym Jorku, gdzie mieszka i pracuje na stałe. Jego plakaty i ilustracje ukazują się regularnie na łamach czasopism Newsweek, Time, Business Week, New York Times, New Yorker. Artysta jest najbardziej znany jako twórca plakatów operowych. Pracował, m.in., dla New York Opera, Cincinnati Opera, Opera Company of Philadelphia, Pacific Opera San Francisco czy Utah Opera. Jest też autorem wielu prac dla polskiej sceny operowej. W 2002 r. z sukcesem zadebiutował jako autor scenografii operowej do przedstawienia Don Giovanni w Filadelfii. Rafał Olbiński otrzymał za swoje ilustracje, plakaty i obrazy ponad 100 nagród. W 1994 r. dostał międzynarodowego Oskara za najbardziej znaczący, niezapomniany plakat świata na „Prix Savignac” w Paryżu. Rok później otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie na plakat promujący Nowy Jork jako stolicę świata „New York City Capital of the Word”. W 1996 r. Stowarzyszenie Ilustratorów Nowojorskich uhonorowało Olbińskiego prestiżową nagrodą Stephena Dohanosa za najlepszą pracę roku. Włoskie miasto Fondi przyznało mu „Premio Divina Guilia” – prestiżową nagrodę za wkład w sztukę współczesną. Międzynarodowe nagrody przynoszą liczne zamówienia publiczne i projekty komercyjne. Z usług artysty korzystają, m.in., linie lotnicze American Airlines i US Trust Bank. Obrazy Olbińskiego wzbogacają największe kolekcje sztuki współczesnej, m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, w Bibliotece Kongresu i Carnegie Foundation w Nowym Jorku, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Toyamie, w warszawskim Muzeum Plakatu w Wilanowie, a także wiele prywatnych zbiorów w USA, Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Australii. Edward Dwurnik, urodzony w 1943 r. w Radzyminie, w latach 1963-1970 studiował malarstwo i grafikę w pracowni Krystyny Łady-Studnickiej na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a także przez trzy lata rzeźbę. Dyplom zdobył w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 r. Jeszcze w czasie studiów, w roku 1965, pod wpływem obejrzanej wystawy prac prymitywisty Nikifora, przyjął zbliżony doń styl obrazowania. Zaczęły powstawać rysunki, a w 1966 r. obrazy z cyklu „Podróże autostopem” – najstarszego i najliczniejszego w jego dorobku, kontynuowanego do dziś cyklu. Są to współczesne weduty, przedstawiane z lotu ptaka, w których ważna jest nie tyle topografia, ile swoista kumulacja charakterystycznych motywów, zarówno architektonicznych, jak i społeczno-obyczajowych, składających się na „portret miasta”. W latach 1972-1978 powstał cykl „Sportowcy”, w którym artysta ukazał ludzi marginesu, cwaniaków, palaczy najtańszych wówczas papierosów, „Sportów”. Obraz typów ludzkich, charakterystycznych w polskiej codzienności tamtych lat, jest bezlitosny, choć niepozbawiony humoru. Około roku 1980 nastąpiło połączenie cyklów „Sportowcy” i „Robotnicy”, realizowanego od ok. 1975 r. Szyderstwo i krytyka z prowadzących „sportowe” życie obywateli, będące reakcją na nachalne, instrumentalne gloryfikowanie klasy robotniczej przez ówczesną propagandę PRL-u, zostało zarzucone na rzecz poczucia solidarności z portretowanymi ludźmi. W latach 80. malarstwo Dwurnika stało się ekspresyjne i dramatyczne. Obrazy z cyklu „Warszawa” (1981), proroczo wyprzedziły wprowadzenie stanu wojennego w Polsce. W cyklu „Droga na Wschód” (1989-1991) artysta upamiętnił ofiary stalinowskiego terroru, w innym „Od Grudnia do Czerwca” (1990-1994) oddał pamięć ofiarom stanu wojennego. Cykl „Niech żyje wojna!” powstał pod wrażeniem wojen na Kaukazie i Bałkanach. W dorobku Dwurnika są także obrazy niezaangażowane, np. cykl „Błękitne” (lata 90.) to pozbawione horyzontu, bliskie abstrakcji pejzaże morskie, a „Dwudziesty piąty” to barwne abstrakcje w technice action painting. Artysta od lat 90. tworzy cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem”: „Błękitne miasta” (od 1993) i „Diagonale” (od 1996). Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory prac przyniosły Dwurnikowi zasłużone uznanie za granicą, czego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts&Co International Private Banking w Zurychu (1992). W kraju w 1981 r. otrzymał nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida, w 1983 Nagrodę Kulturalną Solidarności, Nagrodę Fundacji Sztuki Współczesnej w 1992. Brał udział w Documenta 7 w Kassel w 1982 r., Nouvelle Biennale de Paris w 1985 r. i w XIX Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987 r. Równolegle z malarstwem artysta uprawia rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych). W 2007 r. przygotował rysunki i gwasze do filmu animowanego Andrzeja Barańskiego „Warzywniak, 360 stopni”. Mieszka i pracuje w Warszawie.
|